Over

Mijn naam is Suzanne. En ik heb Niet Aangeboren Hersenletsel. Kortweg NAH genoemd.

Eind februari 2008 werd ik, al fietsend, aangereden door een automobiliste. De automobiliste zag volgens het politierapport -door de laaghangende zon- niet dat het stoplicht voor haar op rood stond. Mijn stoplicht was groen, ik stak over.
Op woensdag 27 februari 2008 ben ik dwars door de voorruit, op het dashboard van de auto beland. Om vanuit de auto terug naar het asfalt te rollen .
Deze klap bracht mij direct in een coma. Lichamelijk bestond het letsel uit 5 botbreuken in mijn rechter onderbeen. In het VU kreeg mijn been alle aandacht. Wel waren er vermoedens tot blijvende stoornissen. Het letsel dat Niet Aangeboren Hersenletsel heet kreeg echter pas later duidelijkheid.
Na de klinische verzorging kwam er een volgende stap. Het revalidatiecentrum ‘de Hoogstraat’ in Utrecht heeft verdere zorg kunnen geven, inclusief rapportages. Deze zorg heeft helaas geen vervolg mogen kennen. Het UWV keurde me vervolgens gezond. En er was een arbeidsbegeleider, op papier. Ik kon weer gaan.
Wat NAH voor mij betekent heb ik in de jaren erna mogen ondervinden. De arbeidsbegeleider is vervangen door een reïntegratietraject, een nieuw NPO en een recentere scan van het brein. Dit ging uiteraard gepaard met de bekende fases van herstel. De ontkenningsfase heeft door het gebrek aan begeleiding in mijn geval èrg lang geduurd. Ik weet nu wat de eerder genoemde stoornissen voor mij betekenen. Dat zijn mijn alarmsignalen geworden. Lees meer over mijn verhaal met NAH op het gezondheidsplein!

Er valt zoveel van elkaar te leren. NAH is nog veel te onbekend. Terwijl dat helemaal niet hoeft. Laten we beginnen door naar elkaar te luisteren. Linken is mijn missie en jij bent de sleutel. Veel leesplezier.

Advertenties

Een gedachte over “Over

  1. Ik vind het juist ontzettend lastig om de gevolgen van mijn NAH te omschrijven ik zie het blijkbaar allemaal anders als bijvoorbeeld mijn directe omgeving.Ik ben eigenlijk ook niet bezig met alle veranderingen, heel jammer eigenlijk maar ik ga gewoon door en geniet van mijn mogelijkheden ipv dat ik stil sta met mijn beperkingen. Maar ook deze instelling wekt bij de omgeving de vraag op of ikzelf niet in de gaten heb wat er werkelijk aan de hand is.
    Groet Roland Lentzen

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s